نهان از شاه گفتش ای پری

می اندر مغز او بننود گوهر

دل پر مهر او را گشت یاور

چو ویس لاله رخ را می همی داد

به شادی و به رامش خور می ناب

که کشت عشق را از می دهیم آب

دل ویس این سخن نیکو پسندید