به شادی و به رامش خور می ناب

دل پر مهر او را گشت یاور

چو ویس لاله رخ را می همی داد

نهان از شاه گفتش ای پری

که کشت عشق را از می دهیم آب

دل ویس این سخن نیکو پسندید

نهان از شاه با رامین بخندید