که کشت عشق را از می دهیم آب

چو ویس لاله رخ را می همی داد

نهان از شاه گفتش ای پری

به شادی و به رامش خور می ناب

دل ویس این سخن نیکو پسندید

نهان از شاه با رامین بخندید

مرو را گفت بختت راهبر باد