ز رامین و ز موبد بر دلش باد

امیدش تازه شد چون شاخ نسرین

ز مستی در ربودش خواب شیرین

شهنشه خفته بود و ویس بیدار

گهی زان فرد اندیشه گهی زین

نبودش هیچ کس همتای رامین

در آن اندیسه جنبش آمد از بام