نبودش هیچ کس همتای رامین

شهنشه خفته بود و ویس بیدار

ز رامین و ز موبد بر دلش باد

گهی زان فرد اندیشه گهی زین

در آن اندیسه جنبش آمد از بام

مگر بر بامش آمد خسته دل رام

هوا او را ز بستر بر جهانده