گهی زان فرد اندیشه گهی زین

ز مستی در ربودش خواب شیرین

شهنشه خفته بود و ویس بیدار

ز رامین و ز موبد بر دلش باد

نبودش هیچ کس همتای رامین

در آن اندیسه جنبش آمد از بام

مگر بر بامش آمد خسته دل رام