که اندر جانش آتش بود سوزان

چو رامین چند هگ بر بام بنشست

شب تاریک با سرما بپیوست

نبود او را زیان از برف و باران

اگر هر قطره ای صد رود گشتی

از آن آرش یکی اخگر نکشتی

جهان را بود آن شب بیم طوفان