جهان را بود آن شب بیم طوفان

که اندر جانش آتش بود سوزان

اگر هر قطره ای صد رود گشتی

از آن آرش یکی اخگر نکشتی

که اشک چشم او شد جفت باران

دل اندر تاب و جان در یوبهء جفت

غریوان با دل نالان همی گفت