غریوان با دل نالان همی گفت

جهان را بود آن شب بیم طوفان

که اشک چشم او شد جفت باران

دل اندر تاب و جان در یوبهء جفت

نگارینا روا داری بدین سان

تو در حانه من اندر برف و باران

تو دیگر دوست را در بر گرفته