دل اندر تاب و جان در یوبهء جفت

از آن آرش یکی اخگر نکشتی

جهان را بود آن شب بیم طوفان

که اشک چشم او شد جفت باران

غریوان با دل نالان همی گفت

نگارینا روا داری بدین سان

تو در حانه من اندر برف و باران