که اشک چشم او شد جفت باران

اگر هر قطره ای صد رود گشتی

از آن آرش یکی اخگر نکشتی

جهان را بود آن شب بیم طوفان

دل اندر تاب و جان در یوبهء جفت

غریوان با دل نالان همی گفت

نگارینا روا داری بدین سان