گر آهی بر زنم ابرت بسوزد

که عاشق چون همی گرید بزاری

ببار ای برف برف بر جان من آتش

که بی دل را همه رنجی بود خوش

جهان هنواره ز آتش بر فروزد

الا ای باد تندی کن زمانی

در آن تندی بهم بر زن جهانی