که عاشق چون همی گرید بزاری

من اینجا بی کس و بی یار مانده

دو پای اندر گل تیمار مانده

تو در خوابی و آگاهی نداری

ببار ای برف برف بر جان من آتش

که بی دل را همه رنجی بود خوش

گر آهی بر زنم ابرت بسوزد