تو در خوابی و آگاهی نداری

میان قاقم و سنجاب خفته

من اینجا بی کس و بی یار مانده

دو پای اندر گل تیمار مانده

که عاشق چون همی گرید بزاری

ببار ای برف برف بر جان من آتش

که بی دل را همه رنجی بود خوش