که بی دل را همه رنجی بود خوش

تو در خوابی و آگاهی نداری

که عاشق چون همی گرید بزاری

ببار ای برف برف بر جان من آتش

گر آهی بر زنم ابرت بسوزد

جهان هنواره ز آتش بر فروزد

الا ای باد تندی کن زمانی