همی دانی که من چون مستمندم

مرا باید همیشه اندهان خورد

تو شادی کن که شادی را سزایی

بران کامت که بر من پادشایی

به دل در بند آن مشکین کمندم

شب تاریک و من بی صبر و بی کام

ز دیده خواب رفته وز دل آرام