به دل در بند آن مشکین کمندم

تو شادی کن که شادی را سزایی

بران کامت که بر من پادشایی

همی دانی که من چون مستمندم

شب تاریک و من بی صبر و بی کام

ز دیده خواب رفته وز دل آرام

چو دیوانه دوان بر بام و دیوار