سیه روباهی از بالا برافگند

به بوسه ریش او را ساخت مرهم

بر آهخت از بر سیمینش سنجاب

بگستردش میان آن گل و آب

ز تن جامه ز دل اندوه بر کند

گل و نرگس به هم دیدی به نوروز

چنان بودند آن هر دو دل افروز