به خوشی هر دوان انباز گشته

هوا چون آن دو گوهر دید شهوار

ببرد از شرمشان ابر گهر بار

دو عاشق در خوشی همراز گشته

گهی بودی ز دست ویسه بالین

گهی از دست مهرافزای رامین

تو گفتی شیر و می بودند در هم