به دستی دایه بود از ویس دیدار

به جای سرو سیمین خشک نی بود

چه مانستی به ویسه دایهء پیر

کجا باشد کمان مانندهء تیر

بلی دیدار باشد ملحم از خار

بجست از خواب شاهنشاه چون ببر

ز خشم دل خوشان گشته چون ابر