چه دیوی تو که هستی در برم جفت

بجست از خواب شاهنشاه چون ببر

ز خشم دل خوشان گشته چون ابر

گرفته دست آن چادو همی گفت

ترا اندر کنار من که افگند

مرا با دیو چون افتد پیوند

بسی از پیشکاران سرایی