به درد آنکه تنها ماند از جفت

ز بام و روز اندیشه همی کرد

که چون بام آید انده بایدش خورد

سرودی سخت خوش با دل همی گفت

شبا بس خرمی، بس دلفروزی

همه کسی را شابی مارا چو روزی

چو هر کس را بر آید روز روشن