شبا بس خرمی، بس دلفروزی

که چون بام آید انده بایدش خورد

سرودی سخت خوش با دل همی گفت

به درد آنکه تنها ماند از جفت

همه کسی را شابی مارا چو روزی

چو هر کس را بر آید روز روشن

تاریکی پدید آمد شب من