سرودی سخت خوش با دل همی گفت

همی بارید بر گلنار گوهر

ز بام و روز اندیشه همی کرد

که چون بام آید انده بایدش خورد

به درد آنکه تنها ماند از جفت

شبا بس خرمی، بس دلفروزی

همه کسی را شابی مارا چو روزی