همی بارید بر گلنار گوهر

مفر رامین که بود اندر بر یاد

بخفته یار او او مانده بیدار

همی بوسید بیجاده به شکر

ز بام و روز اندیشه همی کرد

که چون بام آید انده بایدش خورد

سرودی سخت خوش با دل همی گفت