بخفته یار او او مانده بیدار

نه دایه هیچ گونه پسخش داد

نه کسی بشنید چندان بانگ و فریاد

مفر رامین که بود اندر بر یاد

همی بوسید بیجاده به شکر

همی بارید بر گلنار گوهر

ز بام و روز اندیشه همی کرد