که جز تو نیست در گیتی مرا کس

نه همچون خیشتن دانم اسیری

نه جز دادار دانم دسگیری

حدایا هم تو فریاد دلم رس

همی نالید رامین بر دل ریش

به اندیشه فزایان انده خویش

ربوده دلبرش را خواب نوشین