همی نالید رامین بر دل ریش

نه جز دادار دانم دسگیری

حدایا هم تو فریاد دلم رس

که جز تو نیست در گیتی مرا کس

به اندیشه فزایان انده خویش

ربوده دلبرش را خواب نوشین

پر از گلناع و سنبل کرده بالین