جدایی را نیارم دید ازین پس

به تیغ هجر خون من بریزد

پس آن به کش نگه دارم بدین بار

کجا غم خوردم از جستنش بسیار

همین یک ره که دیدستم مرا بس

هر آن گاهی که باشد مرد هشیار

ز سروخی دو بارش کی گزد مار