همین یک ره که دیدستم مرا بس

پس آن به کش نگه دارم بدین بار

کجا غم خوردم از جستنش بسیار

جدایی را نیارم دید ازین پس

هر آن گاهی که باشد مرد هشیار

ز سروخی دو بارش کی گزد مار

شتر را بی گمان زانو ببستن