هر آن گاهی که باشد مرد هشیار

کجا غم خوردم از جستنش بسیار

جدایی را نیارم دید ازین پس

همین یک ره که دیدستم مرا بس

ز سروخی دو بارش کی گزد مار

شتر را بی گمان زانو ببستن

بسی آسان تر از گم گشته جستن