حصار از روی آن ماه حصاری

نگه کن تا چه نیکو پیکری بود

به مجمر در رخان ویس آتش

بر آن آتش عبیر آن خال دلکش

شکفت همچو باغ نو بهاری

سمنبر ویس با دایه نشسته

شهنشه پنج در بر وی ببسته