به مشکین زلف جانان لب ستردن

هر آن گاهی که جام می کشیدی

به نقل از بوسگان شکر چشیدی

چه خوش باشد به خلوت باده خوردن

چو می خوردی لبش زی خود کشیدی

پس می شکر میگون چشیدی

گهی مستان غنودی در بر یار