پس می شکر میگون چشیدی

چه خوش باشد به خلوت باده خوردن

به مشکین زلف جانان لب ستردن

چو می خوردی لبش زی خود کشیدی

گهی مستان غنودی در بر یار

میان مشک و سیم و نارو گلنار

بدین سان بود نه مه پیش رامین