میان مشک و سیم و نارو گلنار

چو می خوردی لبش زی خود کشیدی

پس می شکر میگون چشیدی

گهی مستان غنودی در بر یار

بدین سان بود نه مه پیش رامین

عقیق تلخ با یاقوت شیرین

عقیقش آوردی گنج مستی