چو می خوردی لبش زی خود کشیدی

به نقل از بوسگان شکر چشیدی

چه خوش باشد به خلوت باده خوردن

به مشکین زلف جانان لب ستردن

پس می شکر میگون چشیدی

گهی مستان غنودی در بر یار

میان مشک و سیم و نارو گلنار