نه ویسه سیر گشت از ناز و کامش

بدیدند از همه کامی روایی

بکندند از جگر خار جدایی

نه دل بگرفت رامین را ز رامش

دو تم در مهربانی همچو یک تن

بجز خوردن ندانستند و خفتن

گهی می در کف و گه دوست در بر