بجز خوردن ندانستند و خفتن

نه دل بگرفت رامین را ز رامش

نه ویسه سیر گشت از ناز و کامش

دو تم در مهربانی همچو یک تن

گهی می در کف و گه دوست در بر

نشاط مهر در دل باده در سر

به رامش برده گوی مهربانی