به رامش برده گوی مهربانی

بجز خوردن ندانستند و خفتن

گهی می در کف و گه دوست در بر

نشاط مهر در دل باده در سر

به می پرورده شاخ زندگانی

در دز با در اندوه بسته

سر خم با سر تو به شکسته