گهی می در کف و گه دوست در بر

نه ویسه سیر گشت از ناز و کامش

دو تم در مهربانی همچو یک تن

بجز خوردن ندانستند و خفتن

نشاط مهر در دل باده در سر

به رامش برده گوی مهربانی

به می پرورده شاخ زندگانی