بهاران بود آن خوش روزگارم

کنون نه دل بماندستم نه دلبرص

صچنان کاری بدین خوبی چنین گشت

تو گویی آسمان من زمین گشتص

نیابم بیس در گیتی قرارم

چو رامین رفت لختی بر سر کوه

دو چشمم از گریه چون میغ از بر کوه