به هر جایی که بنشست آن و فاجوی

گشاده گردد از دل ابر تیمار

نه بینی کابر پیوسته بر آید

چو باران زو ببارد بر گشاید

همی راند از سرشک دیدگان جوی

به تنهایی سخنهایی سرایان

که گویند آن سخن مهر آزمایان