به یک هفته به مرو شایگان شد

جهانی دل به درد هر دو خسته

پس آنگه زرد را از در بیاورد

ز گردانش یکی او را بدل کرد

ز غم خسته دل و خستهروان شد

پشیمان گشته بر آزردن جفت

نهانی روز و شب با دل همی گفت