ز غم خسته دل و خستهروان شد

پس آنگه زرد را از در بیاورد

ز گردانش یکی او را بدل کرد

به یک هفته به مرو شایگان شد

پشیمان گشته بر آزردن جفت

نهانی روز و شب با دل همی گفت

چه دوداست این که از جانم بر آمد