پشیمان گشته بر آزردن جفت

ز گردانش یکی او را بدل کرد

به یک هفته به مرو شایگان شد

ز غم خسته دل و خستهروان شد

نهانی روز و شب با دل همی گفت

چه دوداست این که از جانم بر آمد

ازو ناگه جهان بر من سر آمد