چه دوداست این که از جانم بر آمد

ز غم خسته دل و خستهروان شد

پشیمان گشته بر آزردن جفت

نهانی روز و شب با دل همی گفت

ازو ناگه جهان بر من سر آمد

چه بود این خشم و این آزار چندین

به جنانی که چون جان بود شیرین