تو دود از شادی و جانش برآور

خدایا داد من بستان ز جانش

تهی کن زو سرای و خان و مانش

چو دود از من بر آورد این ستمگر

چو موبد دید زریهای شهرو

هم از وی بیمش آمد هم ز ویرو

بدو گفت ای گرامی تر ز دیده