یکی بر طرف بام آی و مرا بین

ز بی صبری و دلتنگی همی گفت

نگارا تا مرا از تو بریدند

حسودانم به کام دل رسیدند

ز غم دستی به دل دستی به بالین

شب تاریک پنداری که دریاست

کنار و غعر او هر دو نه پیداست