ببینم دیده را باور ندارم

نشیند زان سپس کور و پشیمان

سزایمگر نشینم هر چه بدتر

که هم کورم به کار خویش هم کر

که جان را از خرد یاور ندارم

دلم را گر خرد استاد بودی

همیشه نه چنین نا شاد بودی