چو جایی کفش زرینش نهاده

بگشت و ویس را جست از همه جای

ندید آن روی دلبند و دلارای

قبایش دید جایی او فتاده

کرا هر گز گمان بودی که آن ماه

از اطناب سراپرده کند راه

چو اندر باگ شد شاه جهاندار